In contextuele therapie betekent een gesprek voeren altijd (werken aan) een dialoog, niet als gesprekstechniek, maar een houding. Het gaat om werkelijk ontmoeten. Niet praten tegen elkaar, maar spreken met elkaar, op een manier die ruimte maakt voor jouw verhaal, jouw pijn, de hoop en de verantwoordelijkheid van iedereen die betrokken is.

“Je moet ook aan jezelf denken.” Het is een zin die we gemakkelijk zeggen tegen een ander, maar die voor onszelf vaak ongemakkelijk voelt. Want ruimte maken voor jezelf klinkt misschien logisch, maar vanbinnen kan het voelen als verraad. Alsof je iemand tekortdoet. Alsof je het recht niet hebt om stil te staan, om nee te zeggen, om iets voor jezelf te verlangen.

Liegen wordt vaak moreel veroordeeld. In veel opvoedingen en geloofstradities klinkt helder: “Je mag niet liegen.” Toch doen we het allemaal, elke dag, soms meerdere keren, ook mensen met goede intenties, een sterk geweten en een verlangen om eerlijk te leven.

Hoe kijk je naar jezelf, wat is je ‘zelfbeeld’, een vraag die iedereen zichzelf wel eens stelt.. En vooral als we onszelf minderwaardig voelen, onzeker zijn over wat we presteren. Ben ik goed genoeg? Doe ik ertoe? I

Vertrouwen is ongelofelijk kostbaar en waardevol in ons leven. Het is ook het meest fragiele én tegelijk het meest krachtige element in menselijke relaties. Het is een stille kracht, die niet te koop is, niet af te dwingen, en al helemaal niet te manipuleren.

Kerst is een feest dat veel herinneringen in zich heeft, herinneringen die in beelden lang bij je kunnen blijven. omdat ze helemaal niet fijn zijn. Of juist omdat ze dat wel zijn…