De andere kant van teveel geven is teveel ontvangen. Die kant is  minder bekend: mensen die vooral hebben moeten ontvangen en weinig ruimte hebben gekregen om zelf verantwoordelijkheid te dragen, bij te dragen of van betekenis te zijn.

Over geven, ontvangen en de vrijheid voelen om jezelf te mogen zijn.

Soms vind ik het ingewikkeld om te geloven. Ik geloof in God, maar ik zie Hem niet.

Niet invullen voor een ander Wat je denkt, is niet wat je weet We doen het allemaal. Je ziet een blik, een gebaar, je hoort een zucht, voelt afstand… en voor je het weet trek je een conclusie.

Soms heb je contact met iemand – je partner, een vriend, een familielid – en voel je: het klopt niet meer tussen ons. Je merkt het vaak in kleine dingen

Hij zegt het terwijl hij naar buiten kijkt. Niet boos. Eerder moe. Teleurgesteld. Alsof hij het al te vaak gedacht heeft om het nog hard te laten klinken.

Eenzaamheid in je relatie is misschien wel één van de meest schrijnende vormen van alleen-zijn.

Herken je dit, dat het stiller is geworden tussen jullie? Gesprekken blijven aan de oppervlakte, of lopen juist sneller uit op irritatie. Je voelt je minder gezien, minder begrepen.

“Ik moet dit zelf oplossen.” Het klinkt krachtig, verantwoordelijk en volwassen. En er zit veel goeds in: verantwoordelijkheid nemen voor je woorden, je keuzes, je aandeel. Niet alles afschuiven, niet blijven wachten.

In contextuele therapie betekent een gesprek voeren altijd (werken aan) een dialoog, niet als gesprekstechniek, maar een houding. Het gaat om werkelijk ontmoeten. Niet praten tegen elkaar, maar spreken met elkaar, op een manier die ruimte maakt voor jouw verhaal, jouw pijn, de hoop en de verantwoordelijkheid van iedereen die betrokken is.