Ik hoor Zijn stem ook niet zoals sommige medegelovigen dat wel schijnen te kunnen. En ik kan Hem niet aanraken of zijn hand kan vastpakken. En toch verlang ik naar een relatie met Hem. Misschien herken je dat wel. Dat spanningsveld tussen weten en niet voelen. Tussen geloven en twijfelen als God ver weg lijkt, op grote afstand zelfs.

Er zijn momenten dat God voor mij afwezig lijkt. Als ik bid, maar er geen antwoord komt. Alsof mijn woorden de lucht in verdwijnen. Ik kan dan erg verlangen naar iets tastbaars van God. Dat Hij gewoon naast me zit, dat ik Hem kan zien. Desnoods in een afbeelding, een icoon. Dat zou me helpen, dank ik, maakt geloven makkelijker. Toch is er iets in mij dat blijft zoeken.

Meer dan voelen.

Ik heb wel ontdekt dat mijn geloof niet alleen kan leunen op wat ik voel. Want wat ik voel gaat nogal op en neer, gevoelens komen en gaan. Er zijn dagen dat ik rust ervaar, vertrouwen, nabijheid. En er zijn dagen dat het stil is. En juist in die stilte wordt mijn geloof misschien wel het meest echt. Omdat het dan niet meer gaat om wat ik ervaar, maar om wat ik kies te vertrouwen.

Kleine momenten van nabijheid.

Ik merk dat God Zich bij mij niet vaak laat zien in grote, indrukwekkende momenten of intense diepe gevoelens. Wel soms in het kleine. Een onverwachte rust in mijn hart. Een lied of regel daaruit, een tekst uit de Bijbel die binnenkomt op precies het juiste moment. een herinnering dat God er was toen ik Hem nodig had, een gevoel dat ik niet alles alleen hoef te dragen. Het zijn geen bewijzen. Maar voor mij zijn het wel tekenen, bevestigingen van iets dat ik misschien niet voel maar wel weet. En daardoor het toch voel.

Leren kennen zonder te zien.

In het leven van Jezus Christus zie ik iets van hoe God is. Hoe Hij omgaat met mensen. Hoe dichtbij Hij wil zijn. En tegelijk leef en geloof ik zonder dat ik Hem letterlijk zie. Maar Jezus zegt daar ook iets over:  “Zalig zij die geloven zonder te zien”  (Joh. 20:29) tegen Thomas. Het verwijst naar de zegen en het geluk (zaligheid) voor gelovigen die niet letterlijk getuige waren van Jezus’ opstanding, maar toch geloven door het getuigenis van anderen, die er wel bij waren, die Hem wel hebben gezien, aangeraakt, gesproken. Het benadrukt dat geloof niet afhankelijk is van zien.

Maar het blijft soms lastig. En misschien is dat ook wat geloof is: leren kennen zonder volledig te begrijpen. vertrouwen zonder alles vast te kunnen pakken.

Mijn gebed, ook als het stil blijft.

Soms bid ik heel eenvoudig: God, als U er bent… laat me iets van U merken. Niet groots of bijzonder, gewoon verlangend, eerlijk. En zelfs als het stil blijft, merk ik dat het me iets doet om die houding te kiezen. Dat het me openhoudt. Dat het me niet laat verharden.

Geloven is blijven gaan

Ik heb geen sluitende antwoorden. Mijn geloof is geen rechte lijn. Het is zoeken. Twijfelen. Weer een stap zetten. En misschien is dat wel precies wat een relatie met een onzichtbare God is: niet altijd zeker weten… maar toch blijven komen. Blijven verlangen. Blijven vertrouwen dat ik niet alleen ben, ook al zie ik Hem niet (altijd).

In zijn boek ‘Op zoek naar de onzichtbare God’ schrijft Philip Yancey over een uitspraak van een 18^e eeuwse geestelijk leider, genaamd Jean-Pierre de Causade.  Die zei: ‘een levend geloof is niets anders dan een trouw dienen van God, dwars tegen alles in wat probeert een valse voorstelling van God te geven, of wat Hem dood verklaart’. (blz 69)

Dat spreekt mij aan, het geeft een zekere rust. Want hoe kan ik God prijzen voor de goede dingen in het leven zonder Hem tegelijk daarmee verantwoordelijk te stellen voor de slechte? Dat lukt mij alleen maar als ik uitga van vertrouwen, gebaseerd op dat, wat ik toch ooit heb ervaren in mijn relatie met God. Door de Bijbel te lezen en te bestuderen wie God is, wie Jezus en de Heilige Geest zijn, en wat ze doen en leren. Zo leer ik Gods eigenschappen en stijl kennen. Dan verbaas ik me ook steeds over God: Hij werkt langzaam, heeft een voorkeur voor rebellen, verkwisters, houdt Zijn woede in en spreekt fluisterend en in zachte stiltes., of door te zwijgen. En daarin zijn eigenschappen van lankmoedigheid, genade en Zijn verlangen te overreden, in plaats van te dwingen. In mijn twijfel kan ik me afkeren van Jezus of me Hem voor de geest halen, als wezen van Gods zelfopenbaring in de wereld. Ik kan leren  ervoor te kiezen op God te vertrouwen, ook als er zaken gebeuren die ik zelf niet kan rijmen met hoe ik God heb leren kennen, in Zijn liefde, genade en barmhartigheid.

Geloven is in ieder geval niet leven op de toppen van vrede, gezondheid en geluk, zoals ons soms wordt voorgesteld, of ons inbeelden. Geloven is hard werken, veel verduren, vragen en zoeken. Maar niet zonder de belofte: wie zoekt die vindt, wie klopt wordt open gedaan. Daar is God zelf trouw, aan mij. Wat Hij beloofd doet Hij. ook dat leer ik uit de Bijbel. Ook al ben ik ontrouw, Hij blijft trouw (2 Tim. 2:13)

(Kijk zelf  in de Bijbel: Hosea 2: 21-22; Klaagliederen 3: 22-23; 1 Johannes 1:9 Romeinen 3: 3-4)