Maar onder die gedachte kan iets anders schuilgaan:
Als ik het zelf niet doe, doet niemand het en sta ik er ook alleen voor. En juist daar raakt het aan een diepere laag, zowel in relaties als geestelijk in je geloof,  en in je persoonlijke beleving van jouw bestaan.

Verantwoordelijkheid is relationeel

In de contextuele benadering staat één gedachte centraal: mens-zijn is bestaan in relatie tot de ander. We bestaan niet op onszelf. We leven in netwerken waar recht en onrecht gedaan wordt door geven en ontvangen, van loyaliteit en wederkerigheid. Zelf iets oplossen houdt in dat je eerlijk kijkt naar wat van mij is, wat bij mij hoort. Daar neem ik verantwoordelijkheid voor, het is mijn aandeel in de relatie, jij hebt jouw aandeel. Dan kan en behoor ik te doen wat ík kan doen, een keuze maken. Maar het betekent niet dat ik alles alleen moet dragen en geen steun moet toelaten. De achterliggende gedachte is vaak dat je niemand tot last wil zijn.

Toch gebeurt dat ‘alleen dragen’ vaak wel, vanuit een bepaalde trouw, een, soms onbewust, besef van loyaliteit. Je wilt graag sterk zijn voor anderen. Misschien heb je ooit geleerd: “Als ik het niet doe, doet niemand het’ Of: als ik iets wil moet ik er zelf voor zorgen want niemand anders doet het…En voor je het weet wordt kracht hetzelfde als alleen doen. En eigenlijk dan ook: alleen zijn.

Het Bijbelse tegenwicht: God is goed en genadig

Juist op dat punt spreekt de Bijbel anders. “De HEER is genadig en barmhartig,
geduldig en groot van goedertierenheid.” ( Psalm 145:8) God laat Zich niet kennen als een toeschouwer aan de zijlijn, die afwacht of jij het redt.
Hij is goed. Zijn hart is je gunstig gezind. Niet pas als jij het goed oplost. Niet pas als jij sterk blijft. Maar juist midden in je worsteling.

Misschien voel jij je op dit moment alleen in een moeilijke keuze. Wellicht schaam je je dat het zwaarder is dan je dacht, en denk je dat jij dit zelf moet dragen, of dat jij de enige bent die dit kan dragen. Dan klinkt deze belofte: “Ik zal u geenszins begeven en u geenszins verlaten.” (Hebreeën 13:5) Je alleen voelen is niet hetzelfde als alleen zijn. Deze woorden vasthouden en geloven is een keuze die alleen jij kunt maken. “De HEER is nabij de gebrokenen van hart.” (Psalm 34:19) Dat betekent dat er niet staat: de HEER is trots op wie alles zelfstandig aan kan. De boodschap is juist dat Hij belooft dichtbij te zijn bij wie het niet meer overziet. Een gebroken en verbrijzeld hart mag rekenen op Gods zorg, niet op afwijzing of oordeel.

Zelf doen in verbondenheid

Vanuit geloof en vanuit contextueel denken raken we hier dezelfde kern: verantwoordelijkheid hoort er bij als je je verbonden voelt of wilt voelen met belangrijke anderen. Je mag jouw deel dragen. Je mag volwassen keuzes maken. Je mag rechtzetten wat jij kunt rechtzetten. Dat hoort bij een volwassen persoonlijkheid. Maar je staat niet buiten Gods dragende genade. En je hoeft je daarom niet af te sluiten voor menselijke steun. Sterker nog: wanneer jij iemand toelaat, eer je de wederkerigheid van relaties. Je gunt de ander ook de ruimte om er voor jou te zijn. Dat is geen zwakte. Dat is relationele rechtvaardigheid, ofwel: je doet recht aan de ander en tegelijk aan jezelf. Prediker 4 zegt daarover:  “Twee zijn beter dan één… want als één valt, helpt de ander hem op.” Dat is dus wijsheid, geen tekort!

Zou je het op deze manier kunnen zien? Ik ben verantwoordelijk voor mijn deel. Maar ik hoef het niet alleen te doen. God is goed, altijd, ook voor mij en juist nu.

En heel mooi: soms wordt Zijn goedheid zichtbaar in een mens die naast je loopt. Misschien is dat vandaag wel de uitnodiging: niet om het uit handen te geven,
maar om het niet alleen te dragen. Als jij nu iets aan het dragen bent wat zwaar voelt, wie zou er een klein stukje naast je mogen lopen, mee dragen?

Mail me gerust als je daarover door zou willen praten, ik ben er graag voor je! onderstaande link verwijst je naar het contactformulier, maar mailen kan ook: info@elpidos-counseling.nl

Contact – Elpidos