Misschien herken je dat gevoel.
Dat wat je ook doet, het niet aankomt. Dat je je best doet – echt – maar dat het ergens onderweg verloren lijkt te gaan. En dat je steeds vaker denkt: laat maar.

In gesprekken hoor ik dit vaker. En bijna altijd zit er nog iemand op de bank die iets heel anders ervaart.
Zij zegt bijvoorbeeld: “Ik sta er alleen voor.”
Of: “Hij ziet me niet.”
Of: “Ik moet alles zelf doen.”

En dan zitten ze daar. Twee mensen die ooit dichtbij waren. En die nu allebei het gevoel hebben dat ze tekortkomen. Wat er dan gebeurt, is zelden zomaar een ‘probleem’. Het is een patroon dat langzaam is gegroeid.

Zij verlangt naar aandacht, naar betrokkenheid, naar het gevoel dat ze er niet alleen voor staat. Dus ze benoemt wat er mist. Soms voorzichtig. Soms direct. Soms ook in de vorm van kritiek, omdat het verlangen al zo lang niet gehoord wordt.

Hij hoort die woorden, maar ervaart iets anders. Hij voelt zich aangesproken, misschien zelfs afgewezen. Alsof hij tekortschiet. Alsof hij het weer niet goed doet. En dat gevoel is pijnlijk. Dus hij trekt zich terug. Wordt stiller. Of gaat het praktisch oplossen, in de hoop dat het daarmee beter wordt.

Maar juist dat terugtrekken bevestigt voor haar het gevoel: zie je wel, ik sta er alleen voor. En dus gaat zij nog meer benoemen wat er ontbreekt. Trekt hij zich nog verder terug achter zijn muurtje.

En zo draaien ze rond.
Niet omdat ze dat willen. Maar omdat ze elkaar onderweg zijn kwijtgeraakt.

Onder deze beweging ligt vaak iets kwetsbaars.
Zij die zegt: “Je doet het niet goed,” verlangt eigenlijk: “Zie mij. Laat mij niet alleen. Ben ik belangrijk voor jou?”
Hij die denkt: “Ik doe het nooit goed,” voelt eigenlijk: “Ik faal. Ik schiet tekort. Wat ik ook doe, het is niet genoeg.”

Dat zijn geen kleine gevoelens.
Dat zijn plekken waar oude ervaringen soms meeklinken. Waar je misschien al eerder geleerd hebt dat je moet presteren om liefde te verdienen. Of dat je je moet aanpassen. Of dat je toch niet echt gezien wordt.

En dan wordt het spannend in het hier en nu. Want ineens gaat het niet alleen meer over de vaatwasser, de planning of aandacht. Het gaat over: doe ik ertoe?

Wat mij raakt in dit soort gesprekken, is dat beide partners vaak trouw zijn. Op hun eigen manier.
Zij blijft benoemen, omdat ze de relatie niet wil opgeven.
Hij blijft, ook al trekt hij zich terug, omdat hij niet weg wil.

Maar hun manieren botsen.

De weg eruit begint zelden met ‘het beter doen’.
Het begint met vertragen. Met samen kijken: wat gebeurt hier eigenlijk tussen ons?

Kun je, heel voorzichtig, iets laten zien van wat eronder zit?
In plaats van: “Je doet nooit…”
Misschien: “Ik merk dat ik me alleen voel en je mis.”

In plaats van terugtrekken:
Misschien: “Ik hoor wat je zegt, maar ik voel me ook snel alsof ik faal. Dan klap ik dicht.”

Dat zijn kwetsbare zinnen. Maar daar ontstaat ruimte.
Omdat je elkaar weer een stukje laat zien van wie je bent, onder de reactie.

En soms lukt dat toch samen niet meer goed, omdat het patroon te sterk is geworden. Dan kan het helpen als iemand meedenkt. Iemand die helpt vertragen, woorden geeft aan wat vastzit, en ruimte maakt voor beide verhalen.

“Ik doe het nooit goed voor haar” klinkt als een conclusie.
Maar vaak is het eigenlijk een ontmoedigde vraag: “Hoe kan ik je nog bereiken?”

En misschien ligt daar ook een andere vraag naast: “Durf ik jou weer te laten zien wat er echt in mij leeft?” Daar begint iets nieuws, heel klein soms, maar wel echt.

Lopen jullie ook zo vast en zou je het graag anders willen? Ontdek hoe ik jullie kan helpen, je hoeft dit niet alleen te doen.

Soms is even bellen of mailen makkelijker voor een eerste contact. Twijfel nu niet, misschien ben je dichterbij een nieuwe stap in de goede richting dan je denkt. Je krijgt altijd een oprecht advies van mij en vragen staat immers vrij!

Contact – Elpidos