Over afstand, wantrouwen en herstel van liefde

Soms is er wantrouwen gekomen – door iets wat gebeurd is, of juist door alles wat niet meer gezegd wordt. En ergens kan de gedachte opkomen: zijn we elkaar kwijtgeraakt? Hoe zijn we hier gekomen… en is er nog een weg terug in deze afstand?

In partnerrelaties – en zeker binnen een gezin – raakt deze afstand niet alleen jullie twee. Het heeft invloed op de sfeer in huis, op hoe er gekeken en geluisterd wordt, op hoe liefde wordt doorgegeven. Als er kinderen zijn voelen die jullie spanning, en helaas: ze betrekken die op zichzelf….ben ik te stout geweest? Komt het door mij? Het schuldgevoel hierover kan het allemaal nog zwaarder maken.

Veel stellen die ik spreek, ervaren in deze situatie moedeloosheid. Want ze willen zo graag dat het weer goed komt, maar ze weten niet meer hoe. Wat vaak verborgen blijft in de ruzies en conflicten, de ijzige stiltes, is wat er onder de oppervlakte leeft.

Achter boosheid zit vaak een diep verlangen naar nabijheid.
Achter terugtrekken zit vaak kwetsbaarheid die beschermd wordt.
Achter wantrouwen zit vaak angst om opnieuw gekwetst te worden.

Misschien merk je dat jij degene bent die blijft vragen, zoeken, praten – en dat de ander zich juist afsluit. Of misschien is het andersom. Wat er dan ontstaat, is een patroon waarin jullie elkaar onbedoeld steeds verder kwijtraken. Niet omdat jullie niet om elkaar geven, maar omdat jullie allebei op jullie eigen manier proberen om met de pijn om te gaan. In relatietherapie gaan we samen kijken naar het patroon waar jullie in vastlopen. Dat alleen al kan opluchten. Want het probleem ligt niet in een karakterfout van jou, en ook niet van de ander – maar in de manieren die je hebt aangeleerd om overeind te blijven in het leven. En die jullie nu behoorlijk in de weg zijn gaan zitten.

Bij dat onderzoek naar patronen ontstaat er bijna altijd voorzichtig ruimte voor iets anders. Voor woorden die misschien lang niet gezegd zijn.
“Ik mis je.”
“Ik voel me alleen, ook als je naast me zit.”
“Ik ben bang dat ik niet belangrijk voor je ben.”

Dat is niet makkelijk, maar ook niet onmogelijk! Maar juist daar, in die openheid, kan iets van herstel beginnen. Waar de één zich laat zien, kan de ander weer antwoorden – soms aarzelend, maar oprecht.

Herstel gaat meestal niet in grote stappen. Het zit in kleine momenten:
een blik die langer blijft hangen,
een gesprek dat net iets zachter wordt,
een gevoel van: we zijn er allebei nog.

Wantrouwen verdwijnt niet ineens. Maar het kan langzaam plaatsmaken voor voorzichtig vertrouwen. En moedeloosheid kan weer een beetje hoop worden

Door dit sàmen te herkennen, kan er iets verschuiven: van elkaar bevechten naar samen kijken naar wat jullie gevangen houdt.

In de begeleiding werk ik regelmatig met Emotionally Focused Therapy (EFT). Deze manier van werken helpt om zicht te krijgen op de patronen waarin jullie zijn vastgelopen. Niet om schuld aan te wijzen, maar om te begrijpen wat er gebeurt in de ruimte tussen jullie. Van daaruit komt er ruimte voor een andere laag.
Een laag van eerlijkheid en kwetsbaarheid.

Vanuit een christelijk perspectief geloven we dat liefde niet alleen van ons afhankelijk is. Dat er een Bron is van trouw, ook wanneer wij tekortschieten. Gods genade werkt juist midden in gebrokenheid. Waar wij vastlopen, kan er met Zijn hulp toch een nieuwe beweging ontstaan – soms klein, maar wezenlijk.

Herstel in relaties betekent niet dat alles weer wordt zoals het was. Het betekent dat er een diepere vorm van verbinding kan groeien. Eerlijker, kwetsbaarder, gedragen door genade. Voor jullie als partners. Voor jullie kinderen. Voor de toekomst samen.

Misschien lees je dit en voel je: hier verlang ik naar, maar ik weet niet hoe. Weet dan dat je niet alleen bent. Bij Elpidos ben je van harte welkom en is er alle ruimte om samen te zoeken, met aandacht, mildheid en hoop.

Want echt:  waar het stil is geworden, kan liefde toch opnieuw gaan bloeien.

Relatietherapie – Elpidos