Eeuwigheidszondag

Geliefden, vrienden, familie, gemeenteleden die we moeten missen worden hardop bij hun naam genoemd, symbolisch weergegeven in een brandende kaars, een roos in een vaas. Samen voelen we de pijn en het verdriet van het losgescheurd zijn van iemand die je zo lief was, het diepe gemis, en we weten: hij of zij komt nooit meer terug. We nemen met elkaar tijd en geven aandacht om hierbij stil te staan, omdat de dood realiteit is in aards leven. We leven er niet aan voorbij dat de strijd nog gaande is.

En tegelijk is dat niet het enige, er is meer. Er is ook hoop en troost, verlangen en verwachting. Er is ook de overwinning, in de Kerk. Want de Koning van de Kerk heeft de dood voorgoed overwonnen! Onze geliefden hebben hun aardse ‘tent’ afgelegd, maar hun ziel is bij de Koning van de Kerk. Met Eeuwigheidszondag kijken wij  ook samen vooruit, naar de toekomst. Eeuwigheidszondag richt ons hart op een hoopvol en eeuwig toekomstperspectief. Want Jezus kwam als mens op aarde, gaf Zijn leven, overwon de dood, Hij leeft. Hij geeft een nieuw begin, dat nooit meer eindigt.

Direct na Eewigheidszondag beginnen we daarom steeds weer opnieuw in de Kerk, net zo lang tot die dag dat Jezus terug komt. We volharden in geloof  ondanks verdriet en ellende  omdat we weten dat ellende tot volharding leidt, volharding tot betrouwbaarheid en betrouwbaarheid tot hoop. God is trouw, hoop op Hem wordt niet teleurgesteld. Hij heeft gedaan wat Hij had beloofd, en Hij doet dat nog steeds elke dag. God doet wat Hij zegt. Hij zegt wat Hij doet.

Ik ben erg benieuwd naar de betekenis die Eeuwigheidszondag voor jou heeft. Is er perspectief op iets nieuws in, of ken je dat niet zo? Hoe beleef je het definitieve afscheid van wie jij moet missen? Hoe herdenk jij degene[n] die er niet meer is/zijn?